Pasja szycia w Niebie

Nie jestem krawcową – mówi Zuzia Górska. – W zasadzie jestem nauczycielką wf i muzykiem, bo szkołę muzyczną też skończyłam. Ale szycie, wyczarowywanie z kolorowych skrawków materiału drobiazgów, które cieszą oczy – to mnie naprawdę wciąga!

Pasja szycia połączona z prowadzeniem bardzo chętnie czytanego bloga przyniosła Zuzi popularność. Była gościem TVN-u, prowadzi warsztaty szycia, piszą o niej kobiece miesięczniki. Skąd to zainteresowanie mediów? Zuzia zastanawia się chwilę nad odpowiedzią. – Może jestem dowodem na to że nie miejsce decyduje o powodzeniu jakiegoś pomysłu. Można żyć w lesie, w starym domu, a i tak robić to, co się chce. I to z powodzeniem! No właśnie, stary dom na wsi... To on był w jakiś sposób przyczyną tego wszystkiego.

– Wszystko zaczęło się od rolet na werandę. Nigdzie nie mogłam znaleźć takich, jakie bym chciała – mówi Zuzia, bujając na kolanie małą Krystynę. – Trzeba było wziąć sprawy w swoje ręce. Kupiłam materiał, usiadłam i w ciągu jednego wieczoru zrobiłam rolety. Wyszły niezłe, więc pomyślałam: „hmmm, co by tu jeszcze?”. I poszło! Zuzia zaczęła szyć torby, torebeczki, kapcie, buciki dla małej Krysi i mnóstwo innych rzeczy. Bo szycie wciąga!

– Ale remont też potrafi wciągnąć bez reszty – stwierdzają zgodnie Zuzia i Bartek, zmarznięty małżonek, który właśnie wrócił do domu po pracowitym poranku spędzonym na deskowaniu dobudowanego do chaty ganku. Bo remont ponad 120-letniego domu to nie lada wyzwanie. – Gdy pierwszy raz weszliśmy do środka, Bartek musiał głowę schylać, bo powała była tak niska – wspomina Zuzia. Dom był połączony z pomieszczeniem dla zwierząt. Wejście było jedno, a potem... ludzie na prawo, inwentarz na lewo. Okienka malutkie – tak na wysokości kolan. I wszystko zniszczone przez upływający czas. Ale duszę dom miał piękną i stał w pięknym miejscu.

Od razu wiedzieli, że stanie się ich ostoją.– Decyzja do trudnych nie należała, bo po sąsiedzku mieszkają rodzice Zuzi – przyznają ze śmiechem. I tak Zuzia i Bartek zamieszkali w słynnym za sprawą mistrza Fredry Odrzykoniu. Parę lat trwało, nim dom nabrał obecnych kształtów. Bartek z tatą Zuzi zajmowali się robotami murarsko-ciesielskimi, a Zuzia wzięła na siebie wystrój wnętrz. Własnoręcznie odnawiała stare meble i szyła wszystkie dodatki z tkanin.

Oboje kochają swoje miejsce na ziemi. Mały domek na wzgórzu i Beskidy. Góry dzikie i niezdeptane przez rzesze turystów. Bartek, pasjonat narciarstwa, został członkiem GOPR-u (razem z teściem zresztą), wspólnie prowadzą też szkółkę narciarską. – Ale życie w górach czasami bywa trudne – mówią zgodnie. – Zimą nieraz nas zawieje i zasypie. Tak, że do wsi inaczej niż na nartach dojechać się nie da.Spike, zwany „Szpaku”, bokser Zuzi i Bartka, zdecydowanie woli wtedy siedzieć w domu. Jednak nawet największe mrozy i śniegi nie są straszne, gdy ma się przy sobie rodzinę. – Bo tutaj nasze życie weszło na normalne tory. Mamy czas, by wspólnie usiąść do stołu.

Na razie mała Krystyna, zwana przez całą rodzinę Żukiem, lubi obserwować mamę przy pracy. – Nie mam teraz wiele czasu na szycie – mówi Zuzia. – Gdyby nie mąż, który mocniej stąpa po ziemi niż ja, byłoby pewnie ciężko. Zazwyczaj to on odwozi starszego syna, Michała, do szkoły (zimą skuterem śnieżnym), a ja zostaję z Krysią i próbuję nie zmarnować ani sekundy. To niełatwe, ale konieczne, jeśli chce się mieć posprzątany dom, ugotowany obiad, szczęśliwe dzieci i jeszcze czas na szycie. Najlepiej szyje mi się w nocy. Gdy dom już śpi i mogę bez przeszkód puścić wodze fantazji. Wtedy właśnie wymyślam nowe wzory i fasony. Najczęściej też nocą piszę bloga. Coś na podsumowanie? Może to, że chociaż przysiółek, na którym stoi nasz dom, Piekłem się nazywa – dla nas tu jest niebo totalne. Nasze Niebo.

Tekst: Joanna Włodarska
Fotografie: Rafał Lipski
Blog Zuzi: http://szyciejestpiekne.blogspot.com/
nr 2/2011