Powered by Spearhead Software Labs Joomla Facebook Like Button

Pigwowiec japoński

Pigwowiec japoński

www.mocowoc.pl

Chaenomeles japonica odmiana „Cido” (Thunb.)

Lindl. ex Spach.

Pigwowiec japoński (ang. Japanese quince)

Rosaceae (Różowate)

Właściwości lecznicze:

Owoce pigwowca japońskiego zawierają w swoim składzie cenne kwasy organiczne, flawonoidy, pektyny, fenole, witaminy (witamina C) i antocyjany. W korzeniach wykryto również obecność kwasów organicznych (kwas ursolowy, oleanolowy oraz pomolowy), triterpenów, glikozydów cjanogennych (prunazyna), epikatechin oraz daukosterolu. Nasiona zawierają natomiast amigdalinę i śluzy. Z nasion można sporządzać napar poprzez zalanie ich wrzątkiem, przy czym zalane nasiona należy pozostawić na kilka godzin. Tak przygotowany napar można z powodzeniem stosować przy nieżycie przewodu pokarmowego i gardła, przy chrypce, a także do nasączania okładów przeznaczonych do stosowania na suche rany. Ponadto bywa używany do pielęgnacji skóry podrażnionej i suchej.

reklama

•   Naukowcy wykazali wysoką jakość przetworów zawierających pigwowiec. Przeprowadzone badania miały na celu ocenę jakości dżemów z dyni, wzbogaconych kolejno pigwowcem, dereniem oraz truskawkami w ilościach 30% oraz 50% dodatku. W tak przygotowanych dżemach zbadano następnie i porównano zawartość suchej masy, witaminy C, karotenoidów i polifenoli oraz określono ich właściwości organoleptyczne oraz aktywność przeciwutleniającą. Stwierdzono, że to właśnie dżemy z  dodatkiem pigwowca charakteryzują się największą ilością polifenoli oraz największą jasnością i aktywnością przeciwutleniającą – aktywność przeciwutleniająca owoców pigwowca wynika z dużej zawartości polifenoli, ponieważ związki te uważa się za największą grupę naturalnych antyoksydantów występujących w roślinach. Zawierały również najwyższą zawartość witaminy C. Zawartość karotenoidów we wszystkich w dżemach z dodatkiem poszczególnych owoców była natomiast porównywalna.

Zawartość suchej masy, kwasowość, witaminy C, karotenoidów i polifenoli ogółem w dżemach dyniowych wzbogaconych w owoce pigwowca, derenia i truskawki. Źródło: A. NAWIRSKA-OLSZAŃSKA i wsp.: OCENA JAKOŚCI DŻEMÓW Z DYNI WZBOGACONYCH PIGWOWCEM, DERENIEM I TRUSKAWKAMI, ŻYWNOŚĆ. Nauka. Technologia. Jakość, 1 (68), 2010, 40 – 48

Właściwości przeciwutleniające dżemów dyniowych wzbogaconych w owoce pigwowca, derenia i truskawki ocenione poprzez zdolność wymiatania wolnych rodników DPPH i ABTS oraz zdolność redukowania jonów żelaza. Źródło: A. NAWIRSKA-OLSZAŃSKA i wsp.: OCENA JAKOŚCI DŻEMÓW Z DYNI WZBOGACONYCH PIGWOWCEM, DERENIEM I TRUSKAWKAMI, ŻYWNOŚĆ. Nauka. Technologia. Jakość, 1 (68), 2010, 40 – 48

•   Zespół naukowców ze Szwecji oraz Hiszpanii dokonał ekstrakcji i charakterystyki soku z owoców różnych gatunków z rodzaju Chaenomeles (C. japonica, C. cathayensis, C. speciosa oraz C. thibetica). Wykazano, że zawartość soku w świeżych owocach jest stosunkowo wysoka i waha się w przedziale: 41-52% masy owoców. Ponadto wyekstrahowany sok charakteryzował się wysoką kwasowością: pH w zakresie 2,6, dużą przezroczystością oraz niską gęstością i lepkością. W soku oznaczono również wysoką zawartość witaminy C (59 mg/100 g soku) oraz fenoli (obecność witaminy C oraz fenoli warunkuje wysoką aktywność antyoksydacyjną soku z pigwowca!) i białek, co sugeruje że sok z pigwowca jest bogatym źródłem wielu wartościowych substancji i może być z powodzeniem wykorzystany w przemyśle spożywczym.

•   Naukowcy wykazali również obecność w owocach pigwowca japońskiego znacznych ilości cennego błonnika pokarmowego. Zawartość błonnika jest różna dla poszczególnych części rośliny. Błonnik pokarmowy zawarty w miąższu owoców pigwowca stanowi aż 53 g/100 g całkowitego błonnika wyizolowanego z rośliny, podczas gdy błonnik pochodzący ze skórki oraz stref słupków kwiatowych występuje w ilościach odpowiednio: 9 oraz 38 g. Pektyny obecne także w owocach pigwowca zlokalizowane są głównie w miąższu owoców, natomiast skórka owoców bogata jest w składniki białkowe oraz lipidowe.

•   W jednym z eksperymentów naukowcy badali wpływ ekstraktów z owoców pigwowca na zdrowie szczurów, u których w sposób doświadczalny wywołano wcześniej cukrzycę przy użyciu spreptozotocyny. Badanym gatunkiem pigwowca, z którego pozyskano ekstrakt do doświadczenia był Chaenomeles sinensis. Wyciąg z owoców podawano szczurom-diabetykom doustnie w ilości 500 mg/kg masy ciała zwierzęcia. Ekstrakt okazał się bogaty w związki fenolowe oraz flawonoidowe – w czasie doświadczenia wykazano, związane z obecnością tych składników, działanie antyhiperglikemiczne (zapobiegające nadmiernemu wzrostowi poziomu cukru we krwi), antyhiperlipemiczne (zapobiegające zbyt wysokiemu poziomowi lipidów we krwi) oraz efekt antyoksydacyjny. Powyższe działania zostały stwierdzone dzięki precyzyjnemu pomiarowi u szczurów-cukrzyków następujących parametrów: poziom glukozy we krwi na czczo, poziom hemoglobiny, poziom całkowitego cholesterolu w surowicy, surowiczy poziom trójglicerydów, zawartość cholesterolu LDL oraz HDL oraz poziom niektórych enzymów w nerkach i wątrobie. Podawanie szczurom wyciągu z pigwowca w sposób znaczący (istotny statystycznie) poprawiło badane parametry: wykazano obniżenie poziomu glukozy na czczo oraz korzystne zmniejszenie poziomu cholesterolu całkowitego oraz LDL i trójglicerydów przy jednoczesnym zwiększeniu poziomu hemoglobiny i cholesterolu HDL. Doświadczenie pokazało, że sok z pigwowca hamuje rozwój cukrzycy, co może być związane z jego działaniem hipoglikemicznym, wpływem na metabolizm tłuszczów oraz zdolnością do wymiatania wolnych rodników.

•   W stosunku do ekstraktów wyizolowanych z roślin Chaenomeles sinensis, a więc należących do tego samego rodzaju co pigwowiec japoński wykazano także działanie przeciwwirusowe. Dla celów doświadczenia badacze przygotowali wyciągi etanolowe z owoców pigwowca i następnie traktowali nimi przez okres 1 godziny w temperaturze pokojowej dwa rodzaje wirusów grypy: typ A oraz typ B. Zaobserwowano, że zastosowanie ekstraktów z pigwowca o stężeniach powyżej 5 mg/ml powodowało zmniejszenie liczebności wirusów grypy zarówno typu A jak i B do ilości poniżej 10% początkowej koncentracji w stosunku do próbek niepotraktowanych ekstraktem z rośliny. Stwierdzono również zmniejszenie aktywności wirusów i upośledzenie ich zdolności do wywoływania hemaglutynacji (zlepiania czerwonych krwinek człowieka). Za działanie przeciwwirusowe ekstraktów z pigwowca odpowiadają prawdopodobnie związki polifenolowe (obecne także w gatunku Chaenomeles japonica). Mechanizm tego działania polega najprawdopodobniej na hamowaniu zdolności wirusa do wywoływania hemaglutynacji  oraz upośledzaniu przez polifenole zdolności wirusa do syntezy białek (proces ten jest niezbędny do namnażania się wirusa).

•   Naukowcom udało się również ustalić, że pigwowce z gatunku Chaenomeles speciosa wykazują skuteczne działanie przeciwbiegunkowe w biegunce bakteryjnej wywołanej przez enterotoksyny pochodzące od bakterii Escherichia coli (pałeczek okrężnicy). Enterotoksyny stanowią czynnik zjadliwości pałeczek okrężnicy i często powodują zatrucia pokarmowe, ponieważ wpływają na zaburzenie procesów wchłaniania wody i jonów w jelicie i tym samym wywołują biegunki. Działanie przeciwbiegunkowe ekstraktów z pigwowca w biegunce wywołanej enterotoksynami pałeczek okrężnicy wynika prawdopodobnie z hamującego wpływu ekstraktów z rośliny na zdolność wiązania się toksyny z nabłonkiem jelita. Największą aktywnością przeciwbakteryjną wykazała się frakcja etanolowa wyciągów z pigwowca zawierająca kwas oleanolowy, ursolowy oraz betulinowy.

Zobacz również: